کاغذ بیاورید کاغذ

دیروز آتش گرفتی

امروز ...

کاغذ بیاورید کاغذ

می خواهم تهران را آتش بزنم

 

و گربه ای مست

که وسط چهارراه گیر کرده است

تبسم معصوم دخترکی

که بمبها را لای پاهایش قایم می کند

و شلوارش پر از آرزوهای چهارده سالگی است

 

 

 

شروع می شود

نا خواسته و منظم

در نفس های تو

تخمیر می شود

شرابه های شعر

شراره های شعر

و صفحهء سپید کاغذ

میدان جنون خواهد شد

 

 

پنجره ای که به تاریخ باز می شود

شرت تکاوری است

که در اندام آهنین غروب

شهر را خیس می کند

 

می نویسم

می نویسم و فاحشه خانه ها

می نویسم و تنهای آلوده

 

قهوه ای که توی فال چشمهایت ریخته ای

ور آمده است

چون خمیر انگشتهای من

در اشتهای پاهایت

 

 

پنجره ای که به تاریخ باز می شود

طنابی است

که اسمهای اعظم را از آن آویزان کرده اند

شماتت گیره ها

چفتها

و شرتهای تکاوری که

تاریخ را رنگ می کنند

 

دیروز آتش گرفتی

امروز ...

کاغذ بیاورید کاغذ

می خواهم دنیا را به آتش بکشم

با عشق خود چه کنیم؟!

با عشق خود چه کنیم؟!

چگونه به مبارزهء مدنی ادامه دهیم

حالا که مردم نشان دادند که بیدار اند. حالا که بدون هیچ رهبری ِ مشخصی خودشان خودشان را هماهنگ می کنند. حالا که همه بر سرِ یکی دو موضوع خاص توافق اکثری  دارند. حالا که همه به خوبی می دانند که جامعهء ایران به جای انقلاب(به معنی تحول ناگهانی سیاسی)، نیاز به دگرگونی ساختاری از پایین ترین لایه های خودش تا ساز و کار دولتی و دستگاه حکومتی دارد. حالا که مردم ایران می توانند در سکوت و به دور از خشم و با اندیشه مبارزه کنند. حالا که همه از مرده باد و فریاد و خشونت خسته شده اند.               حالا باید چه کار کرد؟!
به نظر من بیش و پیش از هر چیز نیروهای خودساختهء اجتماعی باید در سه مسیر اصلی تلاش کنند.
اول: ادامه و گسترش همفکری و همرایی مردم بر سرِ خواسته ها و مواضع اصلی.
تا دیدگاه مبارزاتی مردم ـ که بدون رهبریِ مشخص و البته به نظر من این خود حسن اصلی این حرکت است ـ دچار تشدد و پراکندگی نشود. و همچنین توجه و توافق بر سر چند موضع اصلی علاوه بر یکدست کردن مردم، باعث می شود که نهاد های اجتماعی با هم همکاری و هماهنگی داشته باشند. و این مواضع اصلی ـ که همه از آن آگاهی داریم و من نمی توانم در این مطلب آنها را عنوان کنم و نیازی به عنوان آن هم نیست ـ خود به خود در درونش دیگر خواسته های اجتماعی مردم را جای می دهد.
شاید معادل انقلابی بخش اول همان "وحدت کلمه" باشد که در انقلاب 57 به شدت کارگر افتاد.
دوم: حفظ اتحاد مردمی و تلاش برای گسترش آن.
امروزه روز مردم ایران بواسطهء بی اعتماد به دولت و حکومت و خواستگاه های اجتماعی و پایگاه های مردمی قبلی شان، ناخواسته به این درک رسیده اند که این تنها خودشان هستند که باید به حمایت از خودشان بپردازند و تنها نهاد قابل اعتماد و پایگاه امن به واقع خودِ مردم اند. این درک کلی و ضمنی که با مخالفت و سرکوب شدید دولت و حکومت و نهاد های امنیتی آرام آرام به بخش خودآگاه اذهان عمومی وارد شده به افکار عمومی لازمهء همفکری و هماهنگی بیشتری خواهد داد. و خود عامل همبستگی بیشتر مردم خواهد شد.
شاید ذکر یک مثال موضوع را روشن تر کند: وقتی مردم نسبت به پلیس و نیروهای امنیتی دچار بی اعتمادی شدید شوند، وقتی مردم شاهد ضرب و جرح و سرکوب شدید خود توسط این نهاد ها باشند، وقتی به این باور برسند که از سرمایه های ملی و حق مسلم آنها در جهت سرکوب و کشتارشان استفاده می شود؛ خود به خود به این نتیجه خواهند رسید که من بعد اختلافات و مشکلات شان را باید خودشان حل کنند. پس بخاطر بی نیاز شدن و دوری از این نهاد ها مردم بیش از هر زمان دیگری حقوق یکدیگر را مراعات خواهند کرد. و این باعث خواهد شد که زین پس در خیابان ها و کوچه ها و محله ها شاهد این باشیم مردم به سرعت دعواهای خود را حل می کنند. دیگر یک  خیابان بخاطر یک تصادف ساده مدت ها بسته نخواهد شد. و دیگر مردم نخواهند گذاشت که درگیری های شان با هم آنقدر عمیق و شدید شود که نیروهای انتظامی اجازهء دخالت پیدا کنند.
و در یک کلام بخشش مردم و چشم پوشی شان از اشتباهات یکدیگر به میزان چشمگیری بالا خواهد رفت. و همهء افراد مردم برای برقراری و حفظ این وفاق همه گیر مجدانه تلاش خواهند کرد.
سوم: باید خواند و خواند و خواند.
باید به جستجو پرداخت، بحث کرد، باید تاریخ تحولات سیاسی و اجتماعی ایران و ملل موفق، تاریخ انقلاب ها و تحولات اجتماعی بزرگ، باید داستان ها نمایشنامه ها و شعر های زیادی خواند. باید با دقت راجع به آنها خواند و نوشت و بحث کرد.
دانشجو ها باید خیلی جدی تر از همیشه به مطالعات بپردازند. هم از نظر علمی غنی شوند و هم از نظر سیاسی و اجتماعی و فرهنگی.
واقعیت این است که آن دگرگونی ساختاری در سراسر جامعه چیزی است که باید از همهء جهات بوجود بیآید. هم فرهنگی، هم سیاسی، هم اجتماعی و هم علمی. و این معنایش این است که همه باید بطور جدی به مطالعه و نقد و بحث بپردازند.خیلی ها در خیلی از این سالها از همین بی اطلاعی مردم سوء استفاده کردن. ما دیگر نباید بگذاریم هیچ کس غیر از خودِ مردم برای مردم تصمیم بگیرد. و لازمه اش این است که سطح آگاهی های مردم را بالا و بالاتر ببریم.
ما یک بار به خودمان و همهء دنیا ثابت کردیم که ریشهء دموکراسی را درک کرده ایم و برای حفظ آن حاضرین تا پای جان مبارزه کنیم. حالا باید بسترش را که آگاهی وسیع در سطح اجتماع است با مطالعه و همفکری فراهم کنیم.
دوستان! جدی باشید! شما دارید تاریخ ایران را به ورطهء جدیدی می برید که در تمام طول این چند قرن اخیر بی سابقه بوده است. شما دارید آیندهء خودتان و فرزندان و عزیزان تان را رقم می زنید. پس تا آنجا که می تونید به آگاهی ها و همفکری ها و همراهی های تان اضافه کنید.
ما یک بار به خودمان اثبات کردیم که حقوق و آزادی های اجتماعی مان را به درستی می شناسیم و از از آنها با حداکثر توان دفاع خواهیم کرد. اکنون باید به همهء جهانیان ثابت کنیم که مرمی متمدن و آگاهیم. این دوران مهم ترین برههئ زمانی برای آزادی مردم ایران است. و در سراسر تاریخ ایران بی سابقه بوده است. اکنون باید با تلاش و آگاهی اشتباهات چندین سالهء دولت ها و حکومت های مان را تصحیح کنیم. ما مسئول خودمان و جامعهء ایران هستیم.

و هرگز فراموش نکنیم که ما تنها نیستیم.

به امید روز های آزاد تر
اندیشه های بهتر
و مبارزات مدنی بیشتر

چرخ بر هم زنم ار غیر مردام باشد
من نه آنم که زبونی کشم چرخ فلک

مصائب ژاندارک

مصائب ژاندارک

 

برای شروع باید بگم که متحیر و متاسف شدم؛ و البته بینهایت محظوظ.

فیلم مال ِ سال  ِ. صامت. و سیاه و سفید. نمی دونم درایر لعنتی اون زمان این مخ رو از کجا آورده بوده. اما با اونکه روایت کاملا ساده و بی پیرایه است اما کادر بندی و انتخاب عناصر کادر اونقدر حرفه ای و دقیق هستند که آدم باورش نمی شه این فیلم مال ِ هفتاد سال ِ پیش ِ.

بذارید براتون چند نمونه مثال بزنم: اول از همه نماهای بسته با لنز واید (که چهره رو دِفـُرمه) می کنه برای هیات قضات کلیسا و حرکت دوربین روی صورت اونها برای دِفُرمگی ِ بیشتر. انتخاب بعضی نماهای ساده اما دقیق در وسط روایت خطی فیلم تمهید هوشمندانه ای ِ که همین حالاشم کارگردان ها نمی تونن به درستی به اون درست پیدا کنن. مثلا در یکی از صحنه ها که هیات قضات برای گرفتن اعتراف از ژان در اتاق شکنجه جمع می شن راه پله ای هست که کنارش عکسی از یک اژدها کشیده شده و همهء شخصیت های منفور فیلم از کنار این عکس به آرامی رد می شن و وارد صحنه می شن؛ و این در حالیه که در تمامی نماهای باز از ژان شما فقط سه تصویر رو در پس زمینه به تناوب می بینید: پنجره(ء نورانی)، صلیب، و کلیسا. یکی دیگه از شگگرد های قوی و زیبای کادر بندی عمو کارل باز هم مال ِ وقتی ِ که هیات قضات رو نشون می ده: اونها رو در یک کادر جوری می چینه که حرکتی حلزونی (اسپیرال) برای بیننده بوجود می آره، یعنی چشم در سرتاسر کادر می چرخه، که این یکی از سخت ترین و حرفه ای ترین کادر بندی هاست که در خیلی از بزرگترین تابلوهای نقاشی مورد استفاده قرار گرفته(مثل شام آخر ِ تینتورتو یا پرستش مجوسان دواینچی). یا در صحنه ای دیگه وقتی در حضور مردم از ژان می خوان که اعتراف نامهء ارتداد رو امضا کنه چند نما از ریختن خاک از گور و جمجمه ای که در چشمهایش کرم ها می لولند نشان داده می شود. این نماها شاید حالا کلیشه ای باشد اما به تاریخ ساخت فیلم توجه کنید و به اینکه کارگردان با این تصاویر بدون هیچ اشارهء خاصی نمادی از ذهنیت کور و پوسیدهء کلیسا به ما می دهد و بهترین بهره را از این تصاویر می گیرد. یا در همان صحنه پیرمردی ( که فکر می کنم گورکن است) با ورود کشیشان کلاه مشکی اش را از سر بر می دارد و آنرا روی تکه چوبی می گذارد؛ شاید کارگردان با این صحنه خاسته احترام پوچ و یا شاید توهین آمیز و اجباری مردم را به کلیسا نشان دهد. و در همین حین ژاندارک در رویای خود باغی پر گل را می بیند. یا در صحنهء دیگری که به نظر خیلی ها از معروف ترین صحنه های سینماست موهای ژان را با قیچی می چینند و درست پس از آن دوربین تصاویری از مردم در بیرون از محوطهء کلیسا نشان می دهد؛ و در ضمن آن(در حال پـَن) تصاویری از گروهی آکروبات باز که حرکات عجیب و غریب از خود نشان می دهند و حالتهای بدن خود را دَفورمه می کنند. اینجای فیلم عمو کارل به زیبایی قدرت درک خوب خود از تئاتر و بدن را نشان داده است، و البته استفادهء خوب چنین فاکتور های تئاتری در فیلم را. ((یادمان نرود که سینما در عنفوان جوانیش به شدت از تئاتر و نقاشی وام می گرفت)).

من اصلا با داستان و شیوهء پردازش توسط درایر اینجا کاری ندارم بلکه بیشتر می خوام نوع و روش روایتگری اون اشاره کنم. یکی از چیزهای دیگه ای که باید بگم انتخاب گریم و میمیک و آناتومی بازیگران ِ. مثلا رئیس هیات قضات چهره ای پر گره و پر از خال داره و این چهرهء اونو ویژه تر کرده. و یا کشیشی که سعی داره ژان رو گول بزنه واقعا چهره ای شیطانی داره. و از همه مهمتر ماری فالکونتی(Melle Falconetti) زیباست که واقعا معصومیت و مهربانی ازش می باره، انگار این چهره رو ساختن برای رنج کشیدن؛ واقعا زیباست. و عمو کارل اینو خیلی خوب می دونه که همه ش ازش قابهای بسته می گیره.

لزومی نمی بینم زیاد فیلمنامه و انتخاب چنین داستانی بگم اما یه چیزی کلی می گم که شاید به دردتون بخوره.

ژان دار دختر نوزده سالهء فرانسوی ای بود که ادعا کرد سن میشل رو در خواب دیده و برگزیدهء خداست. اما به نظر درایر ژان بیش و پیش از مسیحیت عاشق کشورش بود و هدف اصلی اون نجات و رهایی سرزمینش از اهریمن. زان به دستور کلیسا و به جرم ارتداد در اتش سوزانده شد تا در قرنهای پس از خود نماد تقدس میهن پرستانه و زنانگی مسیح باشد.

 

چیزی که جالبه برا من تو همهء فیلم های صامت و کلا دو دههء اول اینه که کارگردان ها به دقت و به شدت از قوانین و اصول نقاشی پیروی می کنن و اونها رو می شناسن. درک درستی که درایر، بونوئل، لانگ، کارگردان مطب دکتر کالیگاری ـ که الان اسمش یادم نیست ـ و خیلی های دیگه از کادر بندی و دنیای تئاتر دارن برای من خیلی جالب. انگار در زمان خاموشی سینما فقط این دو هنر در قالب تصویر و میزانسن و بدن و میمیک بازیگر ها تنها راه روایتگری باشن.

اکثر اونها در این دو دهه تحت تاثیر تئاتر اکسپرسیونیستی بودن و غیر از بونوئل می شه گفت همه شون به نوعی اکسپرسیونیست هم هستن. آدمهایی که سینما را در اولین سالهای شروعش تبدیل به هنری غنی و پر پشتوانه و پیشتاز کردن. کسانی که با حوصله قوانین هنر های دیگه رو آموختن و در سینما به کار بستن تا بتونن از اون هنری مجزا و بر اساس روایت تصویری بسازن    و ساختن، خوب هم ساختن.

توصیه می کنم         برای همهء کسانی که اهل هنر هستن که این فیلم رو ببینن.               پر از زیبایی و قدرت ِ و می شه ازش هزاران چیز یاد گرفت.

به یاد بیاریم پیشگفتار بابک احمدی عزیز رو در تصاویر دنیای خیال که با این جمله از درایر شروع می شه:

" سینما آشکار نمی کند، پنهان می دارد. "

و بعد در فصل گرترود می گه: " نکته ی مهم فنون و شگردهای سینمایی نیست. گرترود را با قلبم ساخته ام. "

و اگه گرترود رو با قلبش ساخته لابد ژاندارک رو با تمام وجودش ساخته.

حرمسرای کوچک ِ ادبی ِ من

حرمسرای کوچک ِ ادبی ِ من

 

بذارید از همین امروز شروع کنم

امروز بعد قهر ِ یه دوست ِ خیلی عزیز کلی اندوه        از سر ِ لج         دیشب شمارهء یکی رو گرفت

طرف نمی دونست زنه کیه   اما گفت سن بالاست     خیلی خوشگل هم نیست    اما هیکل خوبی داره

خلاصه مام از شم اس.م.اس. نویسی مون استفاده کردیم و مخ ِ یارو رو تکوندیم و امروز طرف بالاخره اومد خونه

تو کمتر از 24 ساعت

مام که منتظر ِ یه تیکهء حشری ِ سن بالا با سابقهء سکسی زیاد              آماده و پر انرژی   با یه ا َن ِ پیر پاتال زشت بد هیکل جلو در ِ خونه مواجه شدیم

اما خب     کنجکاوی ِ ادبی ِ همیشگی ِ من باعث شد طرف راه بدم خونه و کمی باهاش شر و ور بگم

تو اون مدتی که بالا بود مدام نگاهش می کردم و از خودم می پرسیدم این تاپاله چی ممکنه داشته باشه که یه جوون ِ بیست و دو سه ساله بره با بد بختی یه سوراخی ترتیبشو بده!

نه صداش نه حرکاتش نه سنش نه هیکلش نه آرایشش    هیچیش ردیف نبود     وااااااااایییییییییییی خدا        مطمئنم مامان ِ پسره هم سن ِ این یارو بود

خلاصه خانومو با بدبختی پیچوندم و تا همین یه ساعت ِ پیشم مدام موبایلم داشت زنگ می خورد

نمی دونم طرف چی فکر کرده بود            هه   لابد فکر کرده به دلم نشسته     یا تو دلش خالی شده و خواسته با حرف زدن با من کمی خودشو آروم کنه که یعنی من اونقدرام گـُه نیستم

یا حضرت موتسارت               ما رو بـُکـُن

کل عصر رو تو خونه درب و داغون نشسته بودم         و       می دونید داشتم به چی فکر می کردم      به اینکه چی باعث می شه تو جامعهء لعنتی ِ ما با این بافت سنتی   و دینی       تو مملکتی که مادر هنوز سلطان ِ غمه و بچه تا قبل ِ ازدواج تحت ِ کفالت خانواده ش ِ و استقلال ِ شخصیتی هم از جانب حکومت   هم دولت و هم _ به تبع _ خود ِ خونواده ها به عناوین مختلف منع می شه و هنوز حرم مطهر و سینه زنی و حرمت و غیرت هست            چطور می شه که یه گوساله      بره با چنین زن ِ زشتی که همسن ِ ننه ش ِ بخوابه و از اون مهمتر چی باعث می شه یه اصطلاحا نویسندهء پر مدعای احمق عوضی بخواد چنین چیز گهی رو امتحان کنه و یا حتی اینقدر ...

خب     قسمت دوم ِ سوالم رو تو بلاگ ِ بعدی جواب می دم

 

"آیا تو جلوهء روشنی از سرنوشت مصنوع انسان های قرن مایی

از انسان هایی که من دوست می داشتم

که من دوست می دارم"

 

بیچاره مامانم که همیشه تو شعرا یا بهش تجاوز می شه یا ...شده

دو رویهء تجاوز

 

سهم من از بوسه اینست

وسوسه ای دراز که به ناکجا رسیده

چه پاکی خوبی است رختخواب.

تقدس پروانه چیست

چیست جر چسناله ای در سیاهی ها

و مردی که به رنگ آهن است

امشب زنگ همهء درب ها را خواهد زد

به مادر بگو چادر سپید سر کند.

 

..........

پررررررررریدن

 

بگوییدش که آهسته و تنها از لای درب (_ با ب دسته دار!_) نگاه کند

و سعی کند به خودش و همهء آیینه ها بقبولاند

بگوییدش آهسته نگاه از لای در کند.

پرنده ای که پکیده بود در انتهای وحشت فریاد

امشب به همراه همهء آسمان و خراش سقوط خواهد کرد به سیاهی مسلم آسفالت

باید، باید که هر پرنده ای یک جور _ هر جور _ پرواز را از بر کند.

ااااااالو سد و ده؟!

ببخشید که بی موقع مزاحم شدم آقا اینجا یکنفر

در اسرع وقت خواهند آمد

بله بله یکنفر اینجا

چی؟! ریده!

می دانم

بوی تعفنم همهء جهان های شعر را آلوده

اما تنها

شما

مشتری کافه های شعر

آهسته _ طوری که نشنوند _ زیر گوش مادرم بگویید

چادر گلدارش را سر کند.

نمی دونم خوبه یا نه !!!1 مال یکی دو ماه پیشه

ابرهای موذی

 

این ابرها موذی اند

به همه تان گفته ام

اینها همه حرفهای دیروزی اند

نگاه کن خیابان چه پر شده از دود سپید کاغذ

و به لطف فرهنگستان چرخ بال هم داریم

جشن ملی بربر ها، بساز فروش ها، وطن فروش ها

همه دارند اینجا بساط

و همهء اغشار ملت

  در این راهپیمایی عظیم

به لطف فرج آقا امام زمان صلوات

 

 

 

 

 

بیست دو کنار هم بگذار

چهل عدد مقدس است

و وقتی دو اختر طوری کنار هم بشینند که دو دهه تداخل کنند

من بیست و دو ساله ام بهمن

 

هه

و یک شاعر کراکی گوشهء خیابان ولو شده عین ان

 

فرانتس گوش تيز

 

 

نت سكوت

نت سل

آه فرانتس

فرانتس گوش تيز

در ريه هاي تو

زمين غبار سالهاي جانبازي را

چون سوسكي بزرگ رسوخ داد

و تو اينك خوابيده اي

در تختخواب چهار گوش كلمات

چون قصري

با كلمات

پادشاه تنهايي و ظرافت عشق

دستهاي مني تو

ريه هايم

كه با سرفه هاي خونبار

دنيا را انگار

از نو مي نويسي

 

 

 

 

 15 بهمن 82

این یه تجربهء قدیمه واسه نوشتن یه رمان که مامانم نصف بیشترشو جای کاغذ باطله ریخت توسطل آشغال

«اعدام»

 

خيره به جايي مي نگرد.مي آيند مي برندش.بي آنكه به جهت نگاهش توجهي كنند.

مي آورندش.زخمي و خسته.آن ديگران،مات و مبهوت نگاهش مي كنند.و او لبخند بر لب ديوار را مي نگرد.

آسمان پيداست.سربي و سرد.اما درخت هنوز زنده است.سبز و بلند،سركشيده به آفاق.

با خود مي گويد:«فردا سپيده كه زد درخت را از نزديك خواهم ديد.و به گنجشكها خواهم گفت كه خبرم را به او برسانند.»

رفتم ببينمش.اما گفتند نمي شود.گفتند فردا.اما فردا كه ...

و مي گريد.زار وزار مي گريد.آن ديگران مي گويند از ترس فرداست.

اما فردا من آنرا از نزديك خواهم ديد.و همه چيز را بهش خواهم گفت.

صبح سحر مي آورندش بيرون.و او آنرا از نزديك مي بيند.سرفراز و بلند.

صبح سحر آوردندش بيرون.نگاهي به دريچه كرد و به راه افتاد.بي خداحافظي از ديگران.

حكم را خواندند.و او بي توجه به آنها رفت پاي درخت ايستاد.پشت به آنها و رو به درخت.

گفتند نمي شود.بايد رو به ما برگردد.

و او برنگشته بود.گفتند از ترس بوده.اما من مي دانم كه در سر او ترسي نبود.لابد آن بالا پي ساري گنجشك بچه اي چيزي مي گشته.و لابد آنها بهش محلت ندادند.

آنها دستور مي دهند كه برگردد.اما او بي اعتناست.و آنها هم ...

و گنجشكها با سر و صدا از بالاي درخت پر مي كشند به سوي آسمان.

 

 

 پنجشنبه 11 دي 82

شطرنج های من

آه یادش به خیر

وقتی دانشجو بودم دوبل عاشق بودم. عاشق سونیا و عاشق نوشتن. هر رِکیب که از عشق اول می خوردم تو عشق دوم جبرانش می کردم. ...انوقتها نویسنده تر بودم. هوم! "گیرم از این کنایه هیچ نفهمی"

به هر حال این داستانها مجموعه ای از داستانهای دونفرهء اون موقع است که من اسمش رو گذاشته بودم شطرنج (و اگه طرفم خیلی قدر بود می گفتم دوئل) و فکر می کردم مبدعش منم و خیلی کارم درسته خیلی کارم درست بود باور کن چون اون موقع هیچی رو باور نداشتم جز نوشتنم رو هیچی نمی دونستم جز عشق

اما حالا...

خب ولش بخونشون جالبن:

 

سايه و ديوار(با فرید حامدی)

 

 ديوار بلند بود.و مي ترسيد خراب شه.اما هر روز سايه اي بزرگ داشت.و خورشيد آنقدر بلند نبود كه … .اما سايه بخاطر همين بلند و بلندتر مي شد،حتي بلندتر از ديوار.تا روزي كه سايه عاشق خورشيد شد.اما خورشيد آنطرف ديوار بود.و اين وسط ديوار مزاحم بود.ابرها آمدند. … و ديوار براي هميشه عاشق سايه ماند.

 

 

اینم یکی دیگه

با مسعود و علی مسعود :

 

 

 

بازم یباره دیگه شروع شد،از این شلوغیا حالم بهم می خوره ، !@#$. احمقا. فکر میکنم تکراری شدن. اما من از همون روز اول حالم ازاین وضیت بهم می خورد. هه... روز اول. اصلا کِی بود، از کجا شروع شد؟ کاش اصلا ً نمی اومدم اینجا. خیلی آدم رله ای بود. تخیلات عجیبی داشت مثل:مرگ. هه... کی گفته مرگ عجیبه؛ مگه تو نمردی؟!! مثل بقیه. همون دیگه ، اگه نگفتم پرواز، برا همین بود. پرواز... !!؟ اونم همیشه دوس داشت بپره. اما چون پرواز ِ بقیه رو دیده بود، فکر ِ بهتری کرد. رفت یواشکی در ِ کشو رو باز کرد و ... . کار ِ هر شبشه. موهاش بلند بود. همیشه سوژشو داشت. پاهاش زُق زُق می کرد. شلوغ پلوغ شد. هنوزم دارم تأسف میخورم که چرا اومدم اینجا. آخه شنیده بودم اینجا همه بال دارن. پــــــروااااااااااااااااااز. ولی مثل اینکه اینجا پول مهم تره . پـــــــووووووووول... . کی رئیسه ؟ پروااااااز. نه پـــــول. دیگه باید برسن ، خیلی وقته قراره بیان . بازم یه بار دیگه شروع شـــــــــــــــــد.

 

 

 

 !@#$ ... . دارم میا ُفتم.. آآآآآآآآآآآآآآی. هه . شیفت دونقطه پی. نُبتمو دادم به تو برو حال کن. حال کردم . بدبختای قرصی. واقعاً شانس آووردیم اینا الان سالمن.

 

 گاز می گیره ، این یارو گاز می گیره . نوبتی گاز بگیریـــــــــــــــن. به همتون میرسه. حشریاااااااا. اوووووخ. گــُه ِ سگ. بو میاد . بو دادی؟!! ریدی ! بو میدی؟!! هه ،داداش، نشاشیدی شب درازه . دروغگوووو!! تو که گفتی ریدی!! (مربوط به بقل دستیم ِ ) درازشم داریم. آبی باشه . ا َن که زرده خره. بی جنبه. قهوه ِایه . قه قه. ده بسه دیگه ور نرین انقدر. اهه. اینجا دیگه جای موندن نیست. اَاَاَاَاَاَه . !@#$. ...بریم تنبور بیاریم...

 

 

 

پرنده گانی که مرده بودند

پرنده گاني كه مرده بودند

در گوشهء غمگين ابري تاريك

آوازهاي مشخص غمداري خواندند

و بهار از بالاي دورترين درخت شهر

جوجه هاي سركش بي زوالش را آواز داد

با باراني كه مي آمد

بي رنگ فسرده غافل

در گوشه هاي سرشار چنار

پرندگان سركشي بودند

كه از بالاي شاخه ها فرياد زدند

دار دار دار

 

 

 

20 خرداد